Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
Strata wysokości odpowiadającej różnicy między wartością początkową zniszczonego środka trwałego a sumą dokonanych od jego wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych ( strata netto) będzie więc mogła, co do zasady, zostać zaliczona do kosztów podatkowych.
Stratę taką można zaliczyć o kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej wykazania.
Jednak nie każda stratę wynikającą ze zdarzenia losowego zaliczamy do kosztów uzyskania przychodów.
Należy bowiem podkreślić, że podatnik powinien dołożyć wszelkich starań, aby straty nie ponieść. Przykładowo straty, do której powstania przyczynił się podatnik, np. pozostawiając kluczyki w skradzionym aucie, nie można zaliczyć do kosztów.
Ponadto podatnik powinien pamiętać o należytym udokumentowaniu powstania straty oraz jej przyczyny. W praktyce do tego celu wykorzystywane są dokumenty (protokoły) sporządzone przez policję bądź straż pożarną.
Szczególny przypadek rozpoznawania kosztów podatkowych przy utracie majątku dotyczy samochodów, w tym ciężarowych. Mianowicie zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 50 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów, które nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym.
W praktyce straty powstałe w związku z likwidacją samochodów mogą być zaliczone do kosztów tylko wówczas, gdy samochód był objęty ubezpieczeniem AC. Należy podkreślić, że ustawa nie uzależnia zaliczenia straty do kosztów od faktycznego uzyskania odszkodowania, którego wartość będzie dla podatnika przychodem, lecz wyłącznie od objęcia zniszczonego samochodu ubezpieczeniem.
Natomiast jeżeli podatnik dokona naprawy uszkodzonych środków trwałych, doprowadzając je do stanu pierwotnego, będzie mógł kontynuować ich amortyzację na dotychczasowych zasadach, a wydatki na remont zaliczy do kosztów bezpośrednio w dacie ich poniesienia.
Podstawa prawna: Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
(t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.)